Let me die a youngman's death by Roger Mc Gough 1937

Let me die a youngman's death
not a clean and inbetween
the sheets holywater death
not a famous-last-words
peaceful out of breath death

When I'm 73
and in constant good tumour
may I be mown down at dawn
by a bright red sports car
on my way home
from an allnight party

Or when I'm 91
with silver hair
and sitting in a barber's chair
may rival gangsters
with hamfisted tommyguns burst in
and give me a short back and insides

Or when I'm 104
and banned from the Cavern
may my mistress
catching me in bed with her daughter
and fearing for her son
cut me up into little pieces
and throw away every piece but one

Let me die a youngman's death
not a free from sin tiptoe in
candle wax and waning death
not a curtains drawn by angels borne
'what a nice way to go' death

Let me die a Youngman’s death is een gedicht geschreven door Roger McGough en gaat over het sterven. In het gedicht geeft de ikpersoon aan hoe hij wil sterven en hoe dat anders is dan wat de gemiddelde mens wil. Waar de meeste mensen rustig in hun slaap willen sterven of hun laatste woorden willen kunnen spreken nadat een priester hen gezegend heeft, wil de ikpersoon iets totaal anders. Hij wil een dood sterven die bij jonge mensen past (wat de titel verklaart) hij wil spectaculair doodgaan. Na een feestje door een sportauto overreden,vermoord door andere gangsters, door de zoon van zijn maîtresse. De ikpersoon wil een bijzondere dood, een dood wanneer hij nog vol in het leven staat en die tegen natuurlijk is.
Ik vond dit een goed gedicht, omdat het contrast tussen wat hij wil en wat andere mensen willen zo duidelijk is beschreven en omdat hij steeds situaties schetst bij een bepaalde leeftijd van hoe hij zou willen sterven, situaties die bijna surrealistisch zijn.

I wandered lonely as a cloud by William Wordsworth

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed---and gazed---but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

Dit Romantische gedicht is kenmerkend voor de Romantische periode in de Engelse literatuur. De kenmerken van de romantiek komen duidelijk naar voren in dit gedicht. De natuur speelt een belangrijke rol en staat centraal. "When all at once I saw a crowd, A host of golden daffodils;" Ook het gevoel speelt een erg grote rol in dit gedicht. De dichter voelt zich minder eenzaam door de aanwezigheid van de narcissen die in de wind wapperen. Het gedicht speelt zich af in de natuur, de schrijver voelt zich alleen. Het gedicht is opgebouwd uit jamben, de laatste regels vallen steeds op doordat ze een ander ritme hebben.

The end of the party by Graham Green

The End of the Party gaat over de tweelingbroers Peter en Francis Morton. Francis Morton doet net alsof hij erg verkouden is. Hij doet dat omdat er ’s avonds een kinderfeestje door Mrs. Henne-Falcon gegeven wordt. Hij wil niet gaan omdat ze bij het kinderfeestje het spel verstoppen en zoeken in het donker gaan spelen. Francis is bang in het donker en wil daarom niet mee naar het feestje. Hij wil eigenlijk in bed blijven liggen, maar de nanny zegt dat het beter is dat hij een stukje gaat lopen en dat doet hij dan ook. Zijn moeder zegt dat hij zich niet zo moet aanstellen want er is niks om bang voor te zijn.
Francis en zijn tweelingbroer gaan samen naar het kinderfeestje. Ze doen van allerlei spelletjes en later op de avond komt ook verstoppen en zoeken in het donker op het programma. Francis zegt nog dat hij niet mee kan doen omdat de nanny hem ieder moment kan komen ophalen. Peter probeert hem te helpen door te zeggen dat zijn broer bang is in het donker. De andere kinderen noemen hem lafaard en dat wil hij niet. Francis laat zich niet kennen en doet toch mee met het spel. Als de lichten uitgaan gaat Peter op zoek naar zijn broer. Peter vindt Francis en wil hem geruststellen door zijn arm om hem heen te slaan. Francis ziet zijn broer niet en schrikt zich dood. Peter vraagt zich af waarom Francis niet aan het gillen is. Hij zegt ook niets meer. Het spel gaat gewoon door en de kinderen zijn allemaal gevonden behalve Peter en Francis die hebben ze nog niet ontdekt. De lichten gaan weer aan en ze vinden hen. Mrs.Henne-Falcon ziet dat Francis dood is.

De titel past goed bij het verhaal want The End of the Party betekent het einde van het feestje. Op het einde van het kinderfeestje gaat Francis dood. De titel verwijst dus naar de dood van Francis. De personen in dit verhaal zijn: Peter Morton, Francis Morton, de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon.

Peter en Francis zijn round characters en de nanny, de moeder van Peter en Francis en Mrs. Henne-Falcon zijn flat characters. Peter probeert zijn broer te helpen. Hij probeert om Francis niet naar het kinderfeestje te laten gaan. Ook probeert hij op zijn eigen manier te zeggen tegen de kinderen dat Francis niet mee wil doen met verstoppen-zoeken in het donker door te zeggen dat hij bang is in het donker. Dit valt echter niet goed want Francis wordt lafaard genoemd. De hoofdpersoon in het verhaal is Francis, een jongen die bang is in het donker. Hij heeft er alles voor over om maar niet het spel in het donker te hoeven spelen. De nanny probeert Francis op te vrolijken door met hem een stukje te gaan wandelen. De moeder van Francis begrijpt haar zoon niet en dwingt hem min of meer om naar het kinderfeestje te gaan. Ze kan niet begrijpen dat haar zoon bang is in het donker. Mrs. Henne-Falcon wil niet dat Francis haar kinderfeestje verpest en zegt dat Francis gewoon mee moet doen.

Het verhaal speelt zich af in het huis van Francis en Peter en in het huis van Mrs. Henne-Falcon omdat hier het kinderfeestje gegeven wordt. Het verhaal wordt verteld door de alwetende verteller. Hierdoor weet je als lezer alles van alle personages. Het verhaal wordt in duidelijk, niet ingewikkeld taalgebruik geschreven omdat het verhaal gaat over twee jongens van ongeveer de leeftijd 9-10 jaar.

The End of the Party vind ik een sterk, mooi en indrukwekkend verhaal. Het verhaal is zo sterk doordat het verhaal een bepaald doel heeft: een boodschap overbrengen. Het thema, de boodschap van het verhaal is dat volwassenen beter en anders moeten reageren op de angsten van hun kinderen. De moeder van Francis heeft geen aandacht voor haar zoon. Francis zegt dat hij niet naar het kinderfeestje wil omdat hij bang is in het donker. De moeder gaat er verder niet echt op in maar zegt alleen maar dat er niks is om bang voor te zijn in het donker en dat hij gewoon naar het kinderfeestje moet gaan omdat zij al heeft gezegd dat haar kinderen komen. Als ze nou als moeder met Francis zou gaan praten over zijn angsten en hem niet zou dwingen tot bepaalde dingen, dan ben je als moeder veel beter bezig. Je moet je kinderen kunnen begrijpen.
Het verhaal is mooi en indrukwekkend omdat Francis, een jongen van 9-10 jaar overlijdt doordat hij schrikt in het donker. We hadden niet verwacht dat iemand daar aan zou kunnen sterven. Je gaat hier dan wel over nadenken. Zelf ben je ook wel eens bang in het donker maar je verwacht toch niet dat je daaraan kunt overlijden.

The unicorn in the garden by James Thurber

Once upon a sunny morning a man who sat in a breakfast nook looked up from his scrambled eggs to see a white unicorn with a golden horn quietly cropping the roses in the garden. The man went up to the bedroom where his wife was still asleep and woke her. "There's a unicorn in the garden," he said. "Eating roses." She opened one unfriendly eye and looked at him.
"The unicorn is a mythical beast," she said, and turned her back on him. The man walked slowly downstairs and out into the garden. The unicorn was still there; now he was browsing among the tulips. "Here, unicorn," said the man, and he pulled up a lily and gave it to him. The unicorn ate it gravely. With a high heart, because there was a unicorn in his garden, the man went upstairs and roused his wife again. "The unicorn," he said,"ate a lily." His wife sat up in bed and looked at him coldly. "You are a booby," she said, "and I am going to have you put in the booby-hatch."
The man, who had never liked the words "booby" and "booby-hatch," and who liked them even less on a shining morning when there was a unicorn in the garden, thought for a moment. "We'll see about that," he said. He walked over to the door. "He has a golden horn in the middle of his forehead," he told her. Then he went back to the garden to watch the unicorn; but the unicorn had gone away. The man sat down among the roses and went to sleep.
As soon as the husband had gone out of the house, the wife got up and dressed as fast as she could. She was very excited and there was a gloat in her eye. She telephoned the police and she telephoned a psychiatrist; she told them to hurry to her house and bring a strait-jacket. When the police and the psychiatrist arrived they sat down in chairs and looked at her, with great interest.
"My husband," she said, "saw a unicorn this morning." The police looked at the psychiatrist and the psychiatrist looked at the police. "He told me it ate a lilly," she said. The psychiatrist looked at the police and the police looked at the psychiatrist. "He told me it had a golden horn in the middle of its forehead," she said. At a solemn signal from the psychiatrist, the police leaped from their chairs and seized the wife. They had a hard time subduing her, for she put up a terrific struggle, but they finally subdued her. Just as they got her into the strait-jacket, the husband came back into the house.
"Did you tell your wife you saw a unicorn?" asked the police. "Of course not," said the husband. "The unicorn is a mythical beast." "That's all I wanted to know," said the psychiatrist. "Take her away. I'm sorry, sir, but your wife is as crazy as a jaybird."
So they took her away, cursing and screaming, and shut her up in an institution. The husband lived happily ever after.
Moral: Don't count your boobies until they are hatched.

Titel:
De titel van dit verhaal geeft het onderwerp van het verhaal weer. Het verhaal gaat namelijk over een man die een eenhoorn in zijn tuin ziet en de titel is, vertaald, 'Eenhoorn in de tuin'

Plot:
De man ziet een eenhoorn in zijn tuin die rozen aan het eten is. Hij wekt zijn vrouw om het hem te vertellen, maar die zegt dat eenhoorns niet bestaan. Dan gaat hij naar de eenhoorn in de tuin en geeft hem een lelie die de eenhoorn opeet. Opnieuw gaat hij naar zijn vrouw om haar te wekken en dit te vertellen. De vrouw zegt dat hij gek is en belt de politie en een psychiater. Als die zijn gearriveerd, vertelt ze hen het verhaal. De psychiater zegt dat eenhoorns niet bestaan, en dat ze gek is en word opgesloten en hij neemt haar mee.

Characters:
De belangrijkste personen uit het verhaal zijn de man en de vrouw die getrouwd zijn en in het huis wonen. Zij zijn flat characters; je komt niets over hun gevoelens en gedachten te weten en je kent maar een beperkt aantal eigenschappen van hen. Andere personen zijn de politieagent en de psychiater en zij spelen alleen een bepaalde rol, waarbij je niets over hun te weten komt.

Setting:
Het verhaal speelt zich af in het huis en de tuin van de man en de vrouw. De man ziet in zijn tuin een eenhoorn, en gaat het in het huis aan zijn vrouw vertellen. Later komen de politie en de psychiater ook naar het huis. De functie van deze setting is dat het de sfeer opwekt van een normaal dagelijks leven en dat ze dus niet ergens bijzonder zijn waar bijzondere dingen gebeuren.

Point of view
Het verhaal wordt verteld vanuit de derde persoon. Het is een verteller die overzicht heeft op de situatie en uitlegt wat er gebeurt.

Theme
Het thema achter dit verhaal staat eigenlijk al onder het verhaal weergegevn als de moraal van dit verhaal. Er staat 'Don't count your boobies until they are hatched.' wat afgeleid is van een engels spreekwoord, wat betekend dat je niet moet rekenen op iets wat je nog niet daadwerkelijk hebt.

Style
De stijl van het veraal voelt modern aan. Het leest makkelijk weg en er wordt geen gebruik gemaakt van moeilijk of archaïsch taalgebruik en ingewikkelde zinsbouw. Wel worden er moderne woorden gebruikt waardoor het verhaal erg hedendaags op de lezer overkomt.

The chimney sweeper by William Blake( 1757- 1827)

When my mother died I was very young,
And my father sold me while yet my tongue
Could scarcely cry 'Weep! weep! weep! weep!'
So your chimneys I sweep, and in soot I sleep.

There's little Tom Dacre, who cried when his head,
That curled like a lamb's back, was shaved; so I said,
‘Hush, Tom! never mind it, for, when your head's bare,’
‘You know that the soot cannot spoil your white hair.’

And so he was quiet, and that very night,
As Tom was a-sleeping, he had such a sight!--
That thousands of sweepers, Dick, Joe, Ned, and Jack,
Were all of them locked up in coffins of black.

And by came an angel, who had a bright key,
And he opened the coffins, and set them all free;
Then down a green plain, leaping, laughing, they run
And wash in a river, and shine in the sun.

Then naked and white, all their bags left behind,
They rise upon clouds, and sport in the wind;
And the angel told Tom, if he'd be a good boy,
He'd have God for his father, and never want joy.

And so Tom awoke, and we rose in the dark,
And got with our bags and our brushes to work.
Though the morning was cold, Tom was happy and warm:
So, if all do their duty, they need not fear harm.


A little black thing among the snow,
Crying ‘weep! Weep!’ in notes of woe!
‘Where are thy father & mother? Say?’
‘They are both gone up to the church to pray.’

‘Because I was happy upon the health,’
‘And smil’d among the winter’s snow,’
‘They clothed me in the clothes of death’
‘And taught me to sing the notes of woe.’

‘And because I am happy & dance & sing,’
‘They think they have done me no injury,’
‘And are gone to praise God & his Priest & King,’
‘Who make up a heaven of our misery.’

William Blake heeft het eerste deel (de eerste zes strofen) van dit gedicht gepubliceerd in ‘Songs of Innocence’ in 1789. Dit eerste stuk van het gedicht laat zien dat kinderen een erg positieve blik op het leven hadden. Zij proberen het best van hun leven te maken en veel lol te hebben en zij zijn absoluut niet bang voor de dood. In de laatste regels van de eerste strofe, roepen zij: ‘Weep! Weep! Weep! Weep!’ Dit was een poging van hen om de schreeuw van de schoorsteenvegers na te doen. Ook zijn de jongens erg positief. Tom, die erg verdrietig was toen zijn mooie, krullende haar eraf werd geschoren, werd getroost door de anderen. ‘You know that the soot (roet) cannot spoil your white hair.’ Tom was gerust gesteld en die nacht kreeg hij een droom. Alle schoorsteenvegers zaten in een zwarte kist, waarna een engel hen kwam bevrijden. Dit maakt hen erg blij: ‘Then down a green plain, leaping, laughing, they run and wash in a River, and shine in the sun’ De laatste strofe ‘So, if all do their duty, they need not fear harm’ brengt de boodschap van het eerste deel van dit gedicht. Als zij hun plicht volbrengen, hoeven zij niet bang te zijn om gekwetst te worden, zij kunnen dus een fijn leven leiden.

Het tweede deel van het gedicht (de laatste drie strofen) is gepubliceerd in ‘Song of Experience’ in 1794. In dit deel wordt een ander perspectief duidelijk. Het kind verwijt zijn ouders de positie waarin hij nu verkeerd. Hij vindt zijn situatie ellendig en geeft ook de schuld aan god, de priester en de koning.De eerste strofe van dit deel beschrijft de situatie van een kleine schoorsteenveger onder de sneeuw, hij huilt en roept om zijn ouders. Maar zij zijn aan het bidden in de kerk.In de tweede en derde strofe legt het kind zijn situatie uit. Hij was gelukkig en tevreden, ook al waren zij niet rijk en een ijzige kou maakte hem niet uit, waarna hij in de ‘in the clothes of death’ (zwarte dode kleren) werd gehesen en hem de schreeuw van de schoorsteenvegers werd geleerd. Dit zegt dus eigenlijk hoe hij, op een gedwongen manier, schoorsteenveger is worden. Toch blijft hij een optimistische jongen en hierdoor lijkt het alsof de volwassenen hem niet hebben kunnen kwetsen en geen onrecht begingen. ‘And because I am happy & dance & sing, they think they have done me no injury.’ En hierdoor gingen zij god en priester loven, omdat zij ook zo handig zijn in het goed praten van dingen (een hemel van de armoede en ellende maken) Dit weergeeft een afkeer.

Hieruit is op te maken dat William Blake, in zijn eerste gedicht, voor kinderarbeid was, kinderen leden hier niet onder en wilden hard werken. Maar in zijn tweede gedicht komt zijn afkeer tegen kinderarbeid naar voren.
Alle strofen hebben een duidelijk rijmschema, namelijk AABB ‘When my mother died I was very young, And my father sold me while yet my tongue. Could scarcely cry 'Weep! weep! weep! weep!'So your chimneys I sweep, and in soot I sleep.
Alleen de laatste strofe heeft een afwijkend rijmschema, namelijk ABAB. ‘And because I am happy & dance & sing,’ ‘They think they have done me no injury,’ ‘And are gone to praise God & his Priest & King,’ ‘Who make up a heaven of our misery.’kan zijn om de boodschap duidelijk naar voren te laten komen.

La belle dame sans merci by John Keats

O what can ail thee, knight-at-arms,
Alone and palely loitering?
The sedge has wither’d from the lake,
And no birds sing.

O what can ail thee, knight-at-arms!
So haggard and so woe-begone?
The squirrel’s granary is full,
And the harvest’s done.

I see a lily on thy brow
With anguish moist and fever dew,
And on thy cheeks a fading rose
Fast withereth too.

I met a lady in the meads,
Full beautiful—a faery’s child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look’d at me as she did love,
And made sweet moan.

I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sidelong would she bend, and sing
A faery’s song.

She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew,
And sure in language strange she said—
“I love thee true.”

She took me to her elfin grot,
And there she wept, and sigh’d fill sore,
And there I shut her wild wild eyes
With kisses four.

And there she lulled me asleep,
And there I dream’d—Ah! woe betide!
The latest dream I ever dream’d
On the cold hill’s side.

I saw pale kings and princes too,
ale warriors, death-pale were they all;
They cried—“La Belle Dame sans Merci
Hath thee in thrall!”

I saw their starved lips in the gloam,
With horrid warning gaped wide,
And I awoke and found me here,
On the cold hill’s side.

And this is why I sojourn here,
Alone and palely loitering,
Though the sedge is wither’d from the lake,
And no birds sing.

La belle dame sans merci' is een ballade; een soort lied met een ritme erin. Het metrum bestaat uit jambes, maar bij de laatste regel van elke strofe ontbreekt dit metrum. Op deze manier wordt de nadruk op die versregels gelegd.

Het gedicht is afkomstig uit de periode de Romantiek. In deze periode stond gevoel centraal. Het ideaal was om de gevoelens direct te uiten zonder zich aan bepaalde regels te moeten houden. In dit gedicht zien we dat de gevoelens van de ridder centraal staan. Hij wordt verliefd op een vrouw en kan alleen nog maar aan haar denken. ' And nothing else saw all day long'

Naast emoties stond ook de verbeelding centraal. Er werd vaak geschreven over fee-achtige figuren en dromen. Ook in dit gedicht staat de droom centraal:
" In de eerste drie strofen spreekt een verteller een geharnaste, bleke en zwervende ridder aan. In de rest van deze ballade is deze ridder aan het woord, hij verklaart zijn lot. Hij is in de ban geraakt van een sprookjesachtige mooie vrouw. De ridder denkt dat de mooie vrouw van hem houdt. In haar elfengrot valt hij in slaap en in zijn droom wordt hij gewaarschuwd voor La belle dame sans merci (de mooie vrouw zonder genade). Als de ridder ontwaakt, bevindt hij zich op een kille heuvel, van de mooie betoverende vrouw geen spoor."
De ridder beseft dat de werkelijkheid en de droom niet te verenigen zijn en dat stemt hem zeer ongelukkig. Ook dat ongelukkige gevoel als gevolg van het besef dat zijn ideaal/verlangen nooit werkelijkheid zal worden is typisch voor de Romantische periode.

De ridder is een duidelijk voorbeeld van een romantisch personage. Romantische personages zijn vaak dolenden en zwervers met een groot onvervulbaar verlangen. Dat verlangen wordt vaak gesymboliseerd door een betoverend mooie, maar onbereikbare geliefde. De ridder wilde de betoverende vrouw de zijne maken, maar ontwaakt uit de droom en betovering bevind de ridder zich op een kille koude heuvel.


In de tiende strofe van dit gedicht wordt er door bleke vorsten en prinsen geroepen 'La belle dame sans merci hath thee in thrall!' (La belle dame sans merci maakte jou slaaf) Zij vertellen dus dat de geharnaste ridder door haar verleid is.

De vrouw praat in een vreemde taal (" And sure in language strange she said: I love thee true"), ze neemt hem mee naar een elfengrot en zingt een feeënlied. Daarnaast zoekt ze wortels en wilde honing voor hem. Dit zijn allerlei dingen die een gewone vrouw toch niet zomaar zou doen, het zijn hints die laten merken dat de vrouw meer is dan gewoon een mooie vrouw.

De verteller treft een bleke eenzame ridder aan die diep gekweld is. 'Lily' staat voor zijn bleke voorhoofd en de 'fading rose' geeft aan dat zijn wangen steeds minder rood worden. De verteller treft de ridder dus in gekwelde en een beetje koortsige staat aan.

Het is herfst in dit gedicht: de vogels zingen niet meer, de oogst is van het veld, de eekhoorn heeft zijn wintervooraad in geslagen en het gras is verdord. Het thema van dit gedicht is liefdesverdriet en de onverenigbaarheid van zijn verlangen. Hij leidt eronder dat de vrouw waar hij verliefd op was geworden hem verlaten had. De herfst staat voor vergankelijkheid: vergaan van kleuren en het vallen van bladeren. De herst past dus goed bij het thema.

A death by Elizabeth Jennings

'His face shone' she said,
'Three days I had him in my house,
Three days before they took him from his bed,
And never have I felt so close'

'Always alive was he
A little drwan away from me.
Looks are opaque when living and his face
Seemed hiding something carefully.

'But those three days before
They took his body out, I used to go
And talk to him. That shining from him bore
No secrets. Living, he never looked or answered so.'

Sceptic I listened, then
Noted what peace she seemed to have,
How tenderly she put flowers on his grave
But not as if he might return again
Or shine or seem quite close:
Rather to please us were the flowers she gave.

'A death' is een gedicht dat mensen tot nadenken zet en het gedicht laat ons op een andere manier tegen de dood en/of het rouwproces aankijken. Er worden weinig gevoelens in het gedicht geuit. Alleen de vierde versregel 'and never have I felt so close' toont emotie.

De eerste drie strofen van dit gedicht beschrijven hoe een 'she' heeft beleefd dat de overleden man drie dagen bij haar in huis lag. We gaan ervanuit dat de man opgebaard ligt ergens in haar huis. Ze vertelt vrij objectief over die drie dagen en gebruikt tegenstellingen om zaken onder extra aandacht te brengen. Zo zegt ze dat het voelt alsof ze meer contact heeft met de overleden man dan toen hij nog leefde. 'Always alive he was, a little drawn away from me' terwijl het juist logisch is dat nu hij dood is hij meer afwezig is, maar zij voelt dit anders.

In de laatste strofe wordt er van perspectief gewisseld (dit kun je vaak zien door goed op leestekens te letten, in de vierde strofe ontbreken bijvoorbeeld aanhalingstekens). Er komen 4 personen aanbod in deze laatste strofe: 'I' , 'she' (slaat terug op de vrouw uit de eerste drie stofes), 'he' (de overleden man) en nog een persoon of meerdere personen die samen rondom het graf staan, want de 'I' - persoon spreekt van 'us' in de laatste versregel van dit gedicht.

In de laatste strofe wordt gezegd dat 'she' alleen de bloemen op het graf van de overleden man legt zodat de mensen rondom het graf tevreden zouden zijn. Normaal gesproken leg je bloemen op het graf van een overleden persoon als eerbetoon, maar zo werkte het bij haar niet.

De vrouw uit weinig emoties, maar wel wordt duidelijk dat ze nu de man overleden is, meer contact met hem heeft dan toen hij nog leefde. Dat is natuurlijk een grote tegenstelling. Ze zegt bijvoorbeeld 'And never have I felt so close', dit is ook het enige gevoel dat ze uit.

Toen de man nog in leven was, was hij een gesloten man die weinig praatte en weinig van zich liet merken. Zijn gezicht verborg altijd wat. Nu de man overleden is, is zijn gezicht open en lijkt te spreken. Dus levend maakte hij nooit zo veel contact zoals hij doet nu hij dood is.

De laatste versregel zegt dat de vrouw alleen bloemen op het graf van de overleden man legde om de andere aanwezigen tevreden te stemmen. De andere mensen rondom het graf worden dus bedoeld met 'us'. De vrouw deed dit niet als een gebrek aan liefde, maar ze voelde zich niet verbonden met het graf.

In de laatste strofe wordt gezegd 'Sceptic I listened' dit toont aan dat ze vertwijfeld tegenover de vrouw stond. Ze stond met vertwijfeld te luisteren en merkte op wat voor een vrede de vrouw met de situatie bleek te hebben. Ze legde de bloemen voorzichtig op het graf, maar niet voor hem, maar 'rather to please us'. Er zit dus wel een ondertoon in de laatste strofe, we denken een beetje verontwaardiging zelfs.

De mensen in het gedicht van Emily Dickinson reageren heel gevoelig en emotioneel, je kunt merken dat de situatie ze echt raakt. In 'A death' worden er bijna geen emoties geuit en komt de vrouw over als een beetje gevoelloos. Er word vooral heel objectief beschreven.